Tijdens de Kinderboekenweek stond op basisschool Kasteel Spangen het thema sociaal-emotionele ontwikkeling centraal. Een thema dat mooi aansluit bij het populaire kinderboek 'Laat mij maar even', geschreven door de Rotterdamse schrijfster Lois Kruidenier en geïllustreerd door Elzeline Kooy. In het kader van de Kinderboekenweek organiseerde Stichting Campus Nederland een bijzonder bezoek van Lois aan de school. Ze las haar boek voor aan kinderen uit de groepen 1/2 en de LAN-klassen en ging met hen in gesprek. Zo nam zij de leerlingen mee in de wereld van emoties, verhalen en boeken. Wij gingen met haar in gesprek over deze leerzame dag!

De hoofdpersoon in het verhaal 'Laat mij maar even' is Bowie. Bowie is vaak lief, maar voelt zich soms ook boos, verdrietig of in de war, zonder meteen te weten waarom. Het idee voor dit boek ontstond niet achter een bureau, maar vanuit Lois’ eigen ervaringen als moeder. Toen haar oudste dochter ongeveer anderhalf jaar was, werd Lois zwanger van haar tweede kindje. Haar dochter had op dat moment grote emoties en Lois schreef verschillende van die momenten op.

Toen haar tweede dochter eenmaal was geboren, volgden de gebroken nachten. Tijdens het wiegen van haar baby begon het verhaal langzaam vorm te krijgen. “Tijdens dit soort lange nachten begon ik dit verhaal in mijn hoofd te bedenken. En op een dag was het af en schreef ik het op.” Een persoonlijk begin voor een verhaal dat kinderen helpt om juist die emoties beter te begrijpen.

Emoties mogen er zijn
Het thema van de Kinderboekenweek op Kasteel Spangen sluit nauw aan bij de boodschap van het boek. Lois ziet aandacht besteden aan gevoelens en sociaal-emotionele ontwikkeling zelf als de hoogste prioriteit als het gaat om de opvoeding van haar eigen kinderen. “Door kinderen op jonge leeftijd al te leren dat emoties er mogen zijn en dat ze over hun gevoelens mogen praten, groeien ze op tot volwassenen die inzien dat in kwetsbaarheid juist je kracht ligt.”

Volgens Lois kunnen boeken daarin een belangrijke rol spelen: “Boeken en verhalen geven herkenning, erkenning maar roepen vaak ook vragen op. Dit soort vragen leiden dan weer tot mooie momenten om met elkaar in gesprek te gaan.” Juist tijdens een bezoek als dit ontstaat er ruimte om samen over die gevoelens te praten. Wat betekent het als je boos bent? Mag je verdrietig zijn? En moet je eigenlijk altijd proberen om weer vrolijk te worden?

Veel vragen over Bowie en haar gevoelens
Op de vraag hoe ze haar bezoek aan Kasteel Spangen heeft ervaren, is het antwoord van Lois: “Heel gezellig natuurlijk!” En gezellig was het zeker: samen met de kinderen werd er geluisterd, gepraat en natuurlijk stilgestaan bij het verhaal van 'Laat mij maar even'.

Dat de kinderen goed hadden geluisterd, bleek al snel tijdens het vragenrondje. De kleuters stelden volop vragen over het verhaal en hadden opvallend veel details onthouden. Waarom was Bowie boos? Waarom huilt Bowie zonder iets te zeggen? Waarom was mama verdrietig en waarom huilt ze? Het waren vragen die lieten zien dat de kinderen niet alleen het verhaal hadden gevolgd, maar ook nadachten over de gevoelens van de personages.

Op de vraag waarom mama verdrietig is, kwam er vanuit de klas meteen een antwoord: “Omdat haar kindje Bowie verdrietig is!” Een mooi voorbeeld van hoe de kinderen de emoties van de personages aan elkaar koppelden en probeerden te begrijpen.

Het bezoek werd in één van de kleuterklassen afgesloten met een toepasselijk liedje over emoties. Samen zongen de kinderen: ‘Blij of verdrietig, alles mag er zijn.’ Een zin die perfect aansluit bij de boodschap van de dag.

Je hoeft niet altijd blij te zijn
Dat je niet altijd blij hoeft te zijn, is precies wat Lois de leerlingen wil meegeven uit 'Laat mij maar even'. “Boosheid en verdriet zijn ook emoties die bij ons horen. Ze mogen er zijn, ze hoeven niet altijd meteen weggestopt of opgelost te worden.” Soms is het volgens haar helemaal niet nodig om direct een oplossing te zoeken. Soms heb je gewoon even de ruimte nodig om te voelen wat je voelt. “Dat geldt niet alleen voor kinderen, maar ook voor de papa’s en mama’s,” benadrukt Lois met een glimlach.

Van lezen naar zelf verhalen schrijven
Het bezoek aan Kasteel Spangen laat ook zien hoe waardevol het kan zijn om kinderen rechtstreeks in contact te brengen met schrijvers. “Door schrijvers te ontmoeten en te spreken kan een kind zomaar geïnspireerd raken om zelf ook verhalen te gaan schrijven.” Dat is niet alleen goed voor de fantasie, maar ook voor de ontwikkeling van woordenschat en taalbegrip.

En schrijven kan volgens Lois nog iets anders bieden: een manier om gevoelens kwijt te kunnen. “Het is eerlijk gezegd ook gewoon heel fijn om dingen soms van je af te schrijven.” Haar advies? Begin gewoon met schrijven. “Ik zou het ieder kind aanraden om lekker in een dagboek te gaan schrijven en iedere volwassene trouwens ook.”

Met het bezoek van Lois Kruidenier kregen de leerlingen van Kasteel Spangen tijdens de Kinderboekenweek niet alleen een kijkje in de wereld van een schrijver, maar ook een mooie aanleiding om stil te staan bij hun eigen gevoelens. Want soms hoef je een gevoel niet meteen op te lossen. Soms mag je gewoon even voelen wat je voelt.

‍